Stress

Stress

Zoals gewoonlijk stond ze weer te treuzelen.

Dat deed ze altijd. Altijd langzaam. Je moet me niet haasten, Harry. Dan word ik zenuwachtig, zegt ze steevast. Maar dat is gewoon een excuus. Sommige mensen zijn gewoon niet georganiseerd. Die moet je alles voorkauwen.

“Anja…Ben je nou nog niet klaar?

“Harry, laat me nou. Zo maak je me zenuwachtig,” schreeuwde ze met overslaande stem van boven.

Ik keek gespannen op mijn horloge. Vijf over tien al; mijn koffer stond al uren in de gang. Ik had alles allang geregeld.

“Anja…Opschieten. Vooruit.” Was ik dan de enige die alles moest organiseren. “Dat vliegtuig wacht echt niet op ons.”

“Heb je je tandenborstel wel ingepakt?” klonk haar bezorgde stem weer.

“Ja-a-ah.”

“En de medicijnen tegen je hoge bloeddruk?”

“Ja-a-ah.”

Alsjeblieft zeg. Hoe lang zou ik dit nog kunnen volhouden? Gelukkig maar dat wij op vakantie gingen. Lekker kamperen in Toscane. Kon ik al die stress tenminste even kwijt. Tony had dezelfde tocht een jaar eerder al gemaakt. Met het vliegtuig naar Italië, dan met de taxi naar Trovatelli en dan drie weken in de zon. Onbezorgd kamperen in een gehuurde tent met alle comfort.

Zwembad van de camping

Het was echter maar de vraag of wij op tijd op Schiphol zouden komen. Ik moest ingrijpen.

“Anja…Meekomen.”

Ik stormde de trap op. Anja ritste net haar koffer dicht en raadpleegde nog een keer de lange lijst in haar notitieboekje. “Dingen die ik niet mag vergeten,” had ze met een glimlach gezegd. Ik werd echt gek van dat notitieboekje.

“Anja…Wat denk je nou. Het is tien over tien.”

“Ja, Harry,” antwoordde ze gedwee. “Wij kunnen gaan.”

Ik sloeg mijn ogen ten hemel terwijl Anja de taxi belde.

***

“Paspoort?” “Natuurlijk,” zei Anja vriendelijk tegen de dame op Schiphol die ons met een professionele blik aanstaarde. Anja overhandigde haar het kleinood en lachte haar toe.

We hadden het gehaald. Wonder boven wonder.

Misschien kon ik Anja opgeven voor een cursus Time Management bij de LOI of misschien kon ze—“Mijnheer…Uw paspoort?”

“Huh? Paspoort?” Ik schrok wakker uit mijn diepe overpijnzingen. De dame in haar nette Schiphol kostuum keek me onderzoekend aan.

Paspoort?

Natuurlijk. Ze moest mijn paspoort hebben.

Ik zwaaide mijn jas open en graaide naar de papieren in mijn binnenzak.

Niets!

“Harry…Ze wil je paspoort hebben.” Anja keek me vertwijfeld aan.

Voor een fractie van een seconde sloeg de verwarring toe, maar toen was ik weer heer en meester over mijn gevoelens. Ik vloek niet vaak. Eerlijk niet, maar die dag heb ik gevloekt. Met Anja valt echt geen land te bezeilen.

“Anja…” zei ik woedend, “Je bent mijn paspoort vergeten.”

***

Wat een mens allemaal niet te verduren krijgt in zijn leven. Kommer en kwel is het. Allemaal kommer en kwel. Ze heeft me daar op Schiphol gewoon aan mijn lot overgelaten. Heeft zelf het vliegtuig genomen en zit nu lekker in de zon op de camping.

En ik? Ik zit thuis achter de geraniums. Ben nog steeds boos. Maar ik heb wel een cursus voor haar besteld. Niet bij de LOI, die was te duur. De NHA was goedkoper. Kreeg je ook nog een gratis certificaat. Maar of het helpen zal? Ik heb er een hard hoofd in.

Speak Your Mind

*